 |
 |
|
 |
 |
 |
 |
I walk alone the empty moist street This melancholy rainy day I feel so good no matter what I see Don’t waste my gifts and think away. I’ll never stop believe in miracles, Somewhere You’re waiting for me too And step by step we’re getting close to this Exciting moment, I am sure. but... I’ve never saw Your smile and never touched Your delightful hand. I’ll never say good bye to dream of You, have You near someday. You’re leaving in my heart My lonely star in the neon sky. I’ll never say good bye to dream, never say good bye Tags: poetry by oz
|
 |
 |
 |
 |
|
 |
 |

 |
|
 |
 |
 |
 |
The day When Your fears Fly away, Remember the time When Your eyes Were so light Nobody lies, No more pretence. Remember the time When Your dreams Were so high You made a flight of thousand miles Across the falling stars To take me away. You’ve carried forward on the dark wings. To fall was to die But You was at pains. And nobody lies, No more pretence. I’m melting when Your eyes look at me, My heart gets so mad And struggles for breath. Wan shadows disrepair when You near. Your body is dead, Your spirit is free. If nobody to hate so nothing to forgive Just live for today When Your fears Fly away, Remember the time When Your eyes Were so light If nobody to love So nothing to betray I guess I saw Your face in the crowd. It’s like "déjà vu" All over again. The brightness of the outer world Look dead next to You, I’m weary to wait. Nobody to love, Nobody to hate Just live for today When Your arms Make me stay Remember the time When Your eyes Were so light Nobody lies, No more pretence. Remember the time When Your dreams Were so high Tags: poetry by oz
|
 |
 |
 |
 |
|
 |
 |

 |
|
 |
 |
 |
 |
|
 |
 |
Догорає день, Залишає місто без прикрас. Не тримай мене, Я на цій Землі останній раз. Завмирає звук, Потопає біль в безодні снів, Лише серця стук Нагадає той простий мотив. А Ти не заспокоїш серденько моє І не запитаєш, де я є... За розбитим вікном Божеволіє час, Дві секунди разом – Забагато для нас. Неба чистий озон Знову манить мене, Дві секунди разом, – Потім все мине... І я бачу світло наяву. Обніми мене, У Твоїх обіймах оживу... Tags: poetry by oz
|
 |
 |
 |
 |
|
 |
 |


 |
|
 |
 |
 |
 |
|
 |
 |
Новое утро, – встречи, гул телефонных звонков. Снова легло на плечи грузом напрасных слов. День увядает, – вечер и головная боль, не убивает – калечит, переполняя собой. Как же легко и беспечно, мысли поймав налету, неторопливая Вечность может убить Мечту. В серости дней монотонных так незаметно угас смысл, когда-то весомых, нежных, волнующих фраз. Кажется, я влюбилась или сошла с ума… нет, ничего не случилось, просто уходит зима. Медленно тень роняя, нотой тяжелых духов, след за собой заметает шлейфом густых мехов. Может ее заждались, где-то она нужна? Молча и не прощаясь, не торопясь, ушла. Было всё или приснилось, не понимаю сама. В том, что сегодня случилось, не виновата зима… Tags: poetry by oz
|
 |
 |
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
|
 |